Armlengte

Het immigratiebeleid van de Duitse bondskanselier Angela Merkel kreeg de afgelopen dagen een flinke deuk nadat was gebleken dat op oudejaarsavond tientallen vrouwen in Keulen zijn aangerand door grote groepen mannen. Volgens de politie gaat het voornamelijk om jonge mannen die afkomstig lijken te zijn uit Arabische landen.

De mannen zouden vrouwen omsingeld hebben, waarna ze werden betast, bestolen en aangerand. Tot nu toe hebben meer dan 90 vrouwen een klacht ingediend bij de lokale politie. Er zou zelfs sprake zijn van één verkrachting. Uit de eerste beelden die de wereld rondgingen, blijkt dat er in eerste instantie maar een kleine politiemacht op de been werd gebracht om in te grijpen.

Dat er slechts enkele tientallen politieagenten werden opgeroepen om het geweld de kop in te drukken, is merkwaardig, gezien de recente terreurdreiging in Duitsland. In de weken na de aanslagen in Parijs en nadat plannen over op til zijnde aanslagen in München gelekt waren, waren de Duitse veiligheidsdiensten in opperste staat van paraatheid. Hoe komt het dan dat op een van de drukste dagen van het jaar zo weinig manschappen beschikbaar waren om te reageren op het geweld?

De reactie van de burgmeester van Keulen, Henriette Reker, was nog opmerkelijker.Enkele maanden geleden haalde ze nog het wereldnieuws nadat een Duitse extremist haar had neergestoken omdat ze ontvankelijk was voor Merkels migratiebeleid. Op een persconferentie kondigde Reker nieuwe maatregelen aan om in de toekomst massa-aanrandingen op grote evenementen te vermijden. Eén van die maatregelen is een gedragscode voor vrouwen en mannen ‘uit andere culturen’, die binnenkort wordt gepubliceerd. Daarin wordt vrouwen onder meer aangeraden om steeds een armlengte afstand te houden van onbekende mannen.

Dat vrouwen hun gedrag zouden moeten aanpassen in de openbare ruimte om de eigen veiligheid te garanderen en geen ongewenst gedrag van bendes opgehitste mannen uit te lokken, is hallucinant. De verantwoordelijkheid voor het geweld ligt bij de daders, niet bij de slachtoffers. Op de integriteit en veiligheid van vrouwen valt niets af te dingen. Mannen die zich vergrijpen aan vrouwen hebben geen plaats in onze maatschappij. Het is nu aan de Duitse overheid om zo snel mogelijk de daders op te sporen en streng te straffen.

Time verkoos Angela Merkel onlangs tot ‘Persoon van het jaar’. Haar oproep om in Duitsland het leeuwendeel van de Syrische oorlogsvluchtelingen in Europa op te vangen, was een moedige en bewonderenswaardige beslissing. De Syriërs die werden opgepakt na de feiten in Keulen, zijn inmiddels weer vrijgelaten. Toch is het niet ondenkbeeldig dat het draagvlak voor de opvang van vluchtelingen in het gedrang komt door het walgelijke gedrag van enkele criminele bendes. Dat zou bijzonder tragisch zijn.

De Standaard Avond 7/01 – http://www.standaard.be/plus/avond?page=16

Advertenties

Een en ondeelbaar

Vrijdag 13 november, 23 uur. Ik krijg een cryptisch Whatsapp-berichtje van een vriend. ‘Het is om zeep.’

Instinctief grijp ik naar mijn laptop en surf naar enkele nieuwssites. Mijn ergste vermoeden wordt meteen bevestigd. Aanslagen in Europa. Voor de tweede keer in een jaar tijd worden onze zuiderburen getroffen door gruwelijke terreur. In de uren nadien voegen nog meer vrienden zich bij het Whatsapp-gesprek. Allen Belgische moslims. De verslagenheid is groot. Eén voor één spreekt zijn afschuw uit. Allen hopen ze dat er geen moslims achter de aanslag zitten.

Het nieuws sijpelt langzaam binnen. Na enkele uren verwoed surfen op het internet leg ik gedesillusioneerd mijn laptop naast me neer. De aanslagen dragen duidelijk de stempel van IS. Zaterdagochtend lekken de eerste details van de schietpartij in de Bataclan. Mijn maag keert om. 89 mensen, voornamelijk jongeren. In de fleur van hun leven, koelbloedig afgeslacht. ‘En voor wat?’, vraag ik me af. ‘Wat hebben zij jullie misdaan?’

Ik kan het nauwelijks bevatten.

Mijn verslagenheid slaat al snel om in woede. Woede bij zoveel onnodig bloedvergieten. Woede omdat ik weet wat komen gaat. Het is altijd hetzelfde spelletje na zulke gebeurtenissen. Politici die elkaar verdringen om toch maar de hardste uitspraken over de islam te poneren. Anderen die moslims oproepen om zich te distantiëren. Xenofoben die de aanslagen willen verhalen op alle moslims. Alsof een hele gemeenschap verantwoordelijk gehouden kan worden voor de wandaden van enkele individuen. Veel geschreeuw op sociale media en oeverloze debatten die verzanden in het eeuwige wij/zij-verhaal. L’enfer, c’est les autres.

De daders van de aanslagen zijn duidelijk geslaagd in hun opzet: extreme polarisatie. Aanvallen op moslims en moskeeën in Frankrijk kennen een piek in de weken na de terreurdaden. Niet veel later behaalt het extreemrechtse Front National een monsterscore in de eerste ronde van de regionale verkiezingen. Ook de Franse regering slaat in overdrive en president François Hollande kondigt meteen aan dat Frankrijk bombardementen zal uitvoeren op stellingen van IS in Irak en Syrië. Verschillende Europese politici roepen op om de grenzen te sluiten voor vluchtelingen. IS scoort een hattrick. Een toename van islamofobie draagt bij tot de radicalisering van ontspoorde moslimjongeren in Europa. Burgerdoden bij luchtbombardementen in de Levant en vluchtelingen die op gesloten grenzen botsen, drijven de Syrische bevolking in de armen van IS.

Represailles uitlokken door doelgerichte aanslagen op gevoelige plaatsen en het sektarisch geweld dat daarop volgde heeft IS in het Midden-Oosten geen windeieren gelegd. Die verdeel-en-heersstrategie proberen zij nu te exporteren naar onze contreien. Het is net daarom dat we moeten trachten om niet in de val te trappen van IS.

Radicalisering is een complex en gelaagd fenomeen dat je niet kunnen duiden met simplistische, ongeïnformeerde uitspraken over de islam. Evenmin door je te verschuilen achter een eenzijdig discours over discriminatie en uitsluiting. Net in deze turbulente tijden hebben we meer nood aan bruggenbouwers. In onze samenleving is er geen plaats voor extremisme, op welke manier die zich ook maar manifesteert. Het is aan ons om aan te tonen dat wij ondanks onze verschillen als samenleving een en ondeelbaar zijn. Of zoals Franklin Delano Roosevelt het zei: we have nothing to fear but fear itself.

De Standaard Avond 6/01 – http://www.standaard.be/plus/20160106/avond?page=17

Wat als de ‘vrije boeren’ van Oregon zwart waren, laat staan moslims?

Het begon met een tweet van ABC News die de wereld rondging. ‘Vreedzaam protest gevolgd door actie in natuurreservaat Oregon.’ Prompt werd de Twitter-account van de Amerikaanse nieuwszender overspoeld door reacties van furieuze Amerikanen die de zender hekelden om zijn bedenkelijke berichtgeving. Enkele uren voordien hadden 150 tot de tanden bewapende blanke militieleden een overheidsgebouw bezet. De militieleden onder aanvoering van Ammon en Ryan Bundy tekenden hiermee verzet aan tegen de gevangenisstraf van twee boeren die in de staat Oregon veroordeeld waren voor brandstichting in de openbare ruimte (DM 5/1).

De onderkoelde berichtgeving van verschillende Amerikaanse nieuwszenders lokte de nodige controverse uit. Velen vonden het niet kunnen dat de acties van de militiegroep werden geminimaliseerd. Onder de hashtag #YallQaeda lachten twitteraars met de militiegroep. Ze stelden zelf krantenkoppen voor aan de media: ‘gewapende blanke terroristen nemen natuurreservaat over’, ‘blanke terroristen vallen Oregon aan’ en ‘terreurgroep bezet overheidsgebouw’. Op enkele kleine artikels op de websites van de grote nieuwszenders na, haalde de bezetting nauwelijks het nationale nieuws.  

De 12-jarige Tamir Rice moest zijn speelgoedgeweer met de dood bekopen, terwijl de zwaarbewapende militieleden in Oregon vrij spel kregen 

De kwestie van gewapende militiegroepen is geen nieuw fenomeen in de VS. Deze sovereign citizens, zoals ze genoemd worden door de FBI, zijn een grote uitdaging voor de federale autoriteiten. Deze zwaar bewapende groeperingen bestaan meestal uit ontevreden Amerikanen die zich verzetten tegen de vermeende inmenging van de federale overheid in hun dagelijkse leven. Sinds de verkiezing van Barack Obama tot president in 2008, is hun aantal spectaculair gestegen: van 149 militiegroepen in 2008 tot 1.360 groeperingen in 2012 (Southern Poverty Law Center).

Twitteraars en een handvol columnisten vroegen zich de afgelopen dagen af waarom er zo lauw werd gereageerd door de lokale autoriteiten en nationale media. De vergelijking werd gemaakt met het optreden van de Amerikaanse oproerpolitie bij een protest van de Black Lives Matter Movement in een shoppingcenter in Minneapolis. Dat was bepaald hardhandig. De ordediensten rukten massaal uit en de betogers – die ongewapend waren – werden met geweld uiteen gedreven. Voorts werd verwezen naar Tamir Rice, een 12-jarige zwarte jongen die werd doodgeschoten door politieagenten in Ohio nadat hij met een speelgoedgeweer stond te zwaaien op een speelplein.

Amerika’s dubbele standaard op scherp gezet: Tamir Rice moest zijn speelgoedgeweer met de dood bekopen, terwijl de met oorlogswapens bewapende militieleden in Oregon vrij spel kregen. Het is niet de eerste keer dat er in de VS controverse ontstaat over de berichtgeving van de nationale media over dergelijke incidenten. Ook nadat een blanke man drie jonge moslims in koelen bloede had geëxecuteerd in Chapel Hill en na de aanslag van Dylann Storm Roof op een kerk in Charelston waarbij negen zwarte slachtofffers te betreuren vielen, stak een storm van protest op. Amerikaanse activisten vonden het niet kunnen dat in de berichtgeving nergens gesproken werd over terroristen of een terreurdaad.

Terwijl terreuraanslagen door niet-moslims vaak toegeschreven worden aan ‘eenzame verwarde gekken’, vallen die van moslims vaak per direct onder ‘moslimterrorisme’ Er valt zeker iets te zeggen over het feit dat op veel redacties een perceptieprobleem heerst. Terreuraanslagen gepleegd door niet-moslims worden vaak toegeschreven aan ‘eenzame verwarde gekken met psychische problemen’, terwijl aanslagen door moslims nogal snel onder de noemer ‘moslimterrorisme’ worden geplaatst. Of wat te denken van de massale aanwezigheid van de National Guard bij elke betoging van de Black Lives Matter-beweging. In Baltimore kwamen er zelfs enkele tanks aan te pas.

De vraag die velen zich nu stellen: hoe hadden de ordediensten in Oregon gereageerd als de betogers Afro-Amerikanen waren? En is er iemand die twijfelt of 150 gewapende moslims die een Amerikaans overheidsgebouw bezetten niet meteen het wereldnieuws zouden halen?

De Morgen 5/01 – http://www.demorgen.be/opinie/wat-als-de-vrije-boeren-van-oregon-zwart-waren-laat-staan-moslims-b651adbc/

Schaken met Saudi’s

Saudi-Arabië luidde afgelopen weekend het nieuwe jaar in met de executie van 47 politieke dissidenten en terreurverdachten. Onder de terreurverdachten één opvallende naam: de sjiitische geestelijke leider Nimr al-Nimr (DS 4 januari). De imam wierp zich in de nasleep van de Arabische Lente op als een van de meest prominente criticasters van het Saudische regime.

 Nimr was al langer een doorn in het oog van de Al Saud-clan. In het verleden riep hij op om de Oostelijke Provincie, een Saudische regio met een sjiitische meerderheid, af te scheiden van Saudi-Arabië en eiste hij er vrije verkiezingen. Zijn gematigd discours en pleidooi voor vreedzaam verzet maakte hem ontzettend populair bij sjiitische minderheden tot ver buiten de landsgrenzen. In verschillende landen brak na de aankondiging van de executie van Nimr Al-Nimr spontaan protest uit. Tegelijk verzamelde zaterdagavond een grote menigte voor de Saudische ambassade in Teheran, die niet het minst gehinderd door Iraanse oproerpolitie de Saudische ambassade plunderde en in lichterlaaie zette. Meteen daarna besloot Saudi-Arabië om de Iraanse ambassadeur in Riyad het land uit te zetten en alle diplomatieke banden met Iran te verbreken.

Ondertussen stapelen de incidenten zich op in het Midden-Oosten. Tienduizenden mensen over heel Iran kwamen op straat nadat de Iraanse ayatollah Khamenei zwoer wraak te nemen. Soennitische moskeeën in Irak werden in brand gestoken. Als tegenreactie verbraken Soedan en Bahrein de voorbije uren de diplomatieke banden met Teheran en de Verenigde Arabische Emiraten herbekijken momenteel hun handelsrelaties met Iran. Vermoed wordt dat in de komende dagen verschillende landen die financieel afhankelijk zijn van Saudi-Arabië hetzelfde pad zullen volgen.

Ondertussen manen de Verenigde Staten alle betrokken partijen op tot kalmte. Een verdere escalatie van het conflict zou desastreuze gevolgen kunnen hebben voor de stabiliteit van de regio en de wereldeconomie. De kans dat dit conflict de komende dagen verder escaleert is reëel. Voor de twee lokale grootmachten staat er veel op het spel. Saudi-Arabië acht zichzelf de belangrijkste vertegenwoordiger van de soennitische islam in de regio, maar voelt al decennialang de hete adem in de nek van het overwegend sjiitische Iran. Tussen beide lokale grootmachten woedt al jaren een koude oorlog die gevoerd wordt via economische oorlogsvoering en proxy-oorlogen in de buurlanden Irak, Libanon, Syrië en meer recent Jemen.

De executie van al-Nimr is een doelbewuste provocatie van het Saudische regime aan het adres van Iran. Met de hoog oplopende spanningen tussen beide landen slaat de Saudische koning Salman twee vliegen in één klap. Enerzijds leidt hij de aandacht af van het enorme begrotingstekort en de ineenstorting van de Saudische economie als gevolg van de dalende olieprijs. Anderzijds houdt hij de interne machtsstrijd die de Saudische monarchie al maanden in de ban houdt op de achtergrond. Een conflict met Iran dwingt zijn rivaliserende familieleden om de rangen te sluiten. Een leuke bijkomstigheid voor de koning is de ongeschreven wet dat onrust in het Midden-Oosten steevast leidt tot een hogere olieprijs. Een toevallige meevaller? Of was Al-Nimr slechts een pion op een groter schaakbord? De vraag stellen is ze beantwoorden.

De Standaard Avond 4/01 – http://www.standaard.be/plus/20160104/avond?page=16

10 bedenkingen bij Silkes experiment

  1. In haar sociaal experiment brengt Silke de dagdagelijkse scheldpartijen aan het licht die gesluierde moslima’s op straat en sociale media moeten ondergaan. Toch slagen onze media er in de hoofddoek het onderwerp van de discussie te maken.
  2. Hoofddoek, geen hoofddoek, minirok, topless. I couldn’t care less. De essentie van het debat zou moeten zijn dat er nog steeds vrouwen worden lastigvallen over wat ze dragen in de publieke ruimte. Het zelfbeschikkingsrecht van een vrouw zou moeten primeren. En daar heeft wetgever noch de rest van de samenleving zich te bemoeien.
  3. Er wordt in onze contreien vaak geponeerd dat moslims onverdraagzaam zijn naar andere moslims die hun geloof afvallen. Ze zouden beter wat verdraagzaamheid leren van hun landgenoten. Vraag maar aan Silke, zij verloor 3/4de van haar vrienden nadat ze 10 dagen als moslima door het leven ging.
  4. Blijkbaar vinden velen het de normaalste zaak van de wereld dat een jonge vrouw – zolang het maar een moslima betreft – wordt lastiggevallen op straat. Ze had maar geen hoofddoek moeten dragen. Dat niemand over deze kromme redenering valt zegt veel over de huidige zeigeist in onze samenleving.
  5. Op social media schermden velen met de verlichtingswaarden en de scheiding van kerk en staat om de slechte behandeling van Silke te rechtvaardigen. Terwijl dat de verlichtingswaarden net pluralisme en gelijkheid van alle burgers hoog in het vaandel dragen. En de scheiding van kerk en staat enkel slaat op de relatie tussen de kerkelijke macht (of moskee/synagoge as you will) en de overheid en dus niet op de relatie tussen de overheid en de burgers.
  6. Als kinderen van de verlichting voelen we ons in het Westen verheven boven alle andere culturen. De tering naar de nering zetten is voor de meeste te hoog gegrepen. We geloven enkel in de vrijheid van eredienst en meningsuiting wanneer die overeenkomt met onze eigen opvattingen/denkkader. Dezelfde vrijheid toekennen aan minderheden – zoals de grondwet doet – is dan weer een brug te ver.
  7. Wanneer moslima’s klagen over fysieke en verbale dreigementen in de publieke ruimte wordt hier nooit gehoor aan gegeven. Wanneer een autochtone vrouw 10 dagen moslima speelt staan de kranten vol met deze problematiek. Net zoals we pas bij racisme stil stonden toen de vrouw van een blanke VRT-journalist er het slachtoffer van werd.
  8. Of het nu Femme De La Rue is, of de Volt-reportage over verbaal geweld waar holebi’s in Brussel en Antwerpen geconfronteerd worden of het experiment van Silke, het valt steeds op dat dezelfde actoren die zich mengen in deze debatten nooit consequent de lijn kunnen trekken naar andere groepen. Ze zijn verontwaardigd over homofobie maar niet over xenofobie. Ze klagen islamofobie maar zwijgen over seksisme. Ze klagen seksisme aan maar verdedigen racisme.
  9. Waarom halen mensen steeds extreme voorbeelden uit Saudi Arabië en Afghanistan aan om racisme en islamofobie in onze contreien te rechtvaardigen en vergoelijken? Wat hebben die landen te maken met moslims in België?
  10. Hoe lang gaan we deze belachelijke discussies over stukjes klederdracht nog voeren? Hoe moeilijk kan het zijn om een minimum aan respect voor je medeburgers op te brengen ongeacht hun religieuze of ideologische overtuiging, geaardheid, gender of etnie?

HBVL & GVA: moslimkinderen zijn potentiële terroristen

Bij het begin van het nieuwe schooljaar voelden Het Belang Van Limburg en de Gazet van Antwerpen zich geroepen om Vlaanderen er attent op te maken dat alle moslimkindjes potentiële terroristen zijn.

Er kan in Vlaanderen blijkbaar geen dag voorbij zonder dat er anti-islam opiniestukken worden gepubliceerd, islamofobe opiniemakers een ruim platform wordt aangeboden en talloze haatberichten tegen moslims circuleren op de websites en social media van media onder islam-gerelateerde artikels.

Moslimbashen is de norm, niet langer de uitzondering en er kan geen bericht verschijnen over moslims zonder dat de adjectieven; fundamentalistisch, extremistisch of radicaal worden bovengehaald. Het is in ons land bon ton om 600.000 landgenoten dag in dag uit weg te zetten als fanatici en terroristen.

Niemand in het Vlaamse medialandschap staat er bij stil, maar Belgische moslims zijn deze eindeloze heksenjacht, niet aflatende negatieve berichtgeving kotsbeu. Wij zitten op ons tandvlees. Dat twee kranten geen graten zien in het publiceren van cartoons die moslimkinderen afschilderen als koppensnellers en terroristen spreekt boekdelen over de heersende perceptie over moslims in Vlaanderen.

Over witte redacties en racisme tussen aanhalingstekens

Is het jullie ook al opgevallen dat bij artikels over discriminatie het woordje ‘racistisch’ steeds tussen aanhalingstekens geplaatst wordt?

Wekelijks worden er in kranten talloze artikels gepubliceerd over misdrijven/misdaden waar de schuld en/of de feiten nog niet onomstotelijk vaststaan. Moorden, zedenfeiten, diefstallen, gewelddaden en terreuraanslagen. Er wordt tegen de sterren op gespeculeerd. Maar elk racistisch incident word steevast tussen haakjes geplaatst. Want geef nu toe, racisme is toch maar een hersenspinsel van verongelijkte allochtonen die zich nestelen in slachtofferschap.

Racisme wordt in dit land steevast in twijfel getrokken, ook al is het zwart op wit – no pun intended – bewezen/geschreven. De “berichtgeving” over La Gare 27 doet denken aan een artikel in De Morgen over de aanslagen in Charleston waar een journaliste vraagtekens plaatste bij de “vermeende” racistische motieven van een blanke nazi-aanhanger die 9 Afro-Amerikanen in koelen bloede neerschoot. Een nazi-sympathisant gehuld in een Zuid Afrikaanse apartheidsvlag die negen Afro-Amerikanen afslacht terwijl hij roept dat hij Amerika gaat zuiveren is voor sommige journalisten nog niet genoeg om iemand te betichten van racisme.

Inderdaad, je kan racisme nooit hard genoeg in twijfel trekken. Zeker niet op een redactie uitsluitend bevolkt met racisme ervaringsdeskundigen/experten/volledig witte redactie. (schrappen wat niet past)

Proficiat Gazet Van Antwerpen met dit stukje “journalistiek” van de “bovenste plank” Een welverdiend applaus voor jullie voltallige blanke redactie in een stad waar meer dan de helft van de inwoners een migratieachtergrond heeft.

fdsfdd

Speculeren tegen de sterren op

dcssdsdfaaaazzzezezzrezzree

En soms kan je niet voorzichtig genoeg zijn om conclusies te trekken